Amerikalıdır ve 1971 yılından beri Fransa’da yaşamaktadır. Çalışmalar, fotoğrafını çektiği unsurlarla arasında oluşan derin ve uzun soluklu ilişkiyi yansıtmaktadır. ‘Görmezden gelme’ düşüncesinden ve insanlardan yoğun bir şekilde etkilenen sanatçı, çoğumuzun farkında bile olmadığı veya görmezden geldiği hayatlara girebilmeyi başarmıştır. Sanatçının on tane kitabı bulunmaktadır. Kitapları arasında, Parisli hayat kadınlarını konu aldığı Nächtlicher Alltag (Mahnert-Lueg, Munich, 1980); körler üzerine yazdığı Extérieur Nuit (Actes Sud); Légionnaires (Hologrammes, 1986); mahkûm kadınlar üzerine on yılda ortaya çıkarılmış tam bir fotoğrafik bir çalışma olan ve iki dilde yayımlanan Trop de Peines, Femmes en Prison (Albin Michel, 2000)ve Too Much Time, Women in Prison (Phaidon, 2000); Kamboçya, Mozambik, Angola, Kosova ve Afganistan’da kara mayınlarının dört yılda yarattığı tahribatı konu alan Sentinelles de l’Ombre, (Le Seuil); tacize uğramış on beş Fransız kadının portrelerinden oluşan A Contre Coup (Annette Lucasile beraber hazırlanmıştır.) Haiti (Actes Sud); İtalya’da yaşlılara bakıcılık yapan Ukraynalı kadınların göçlerini konu alan Badate (Silvana Editoriale, Milan) bulunmaktadır. 2010 yılında Jane Evelyn Atwood Photo Poche Monographs’ın 125 numaralı çalışmasında (Actes Sud) yer aldı. 2011 yılında Xavier Barral, Rue Des Lombards isimli çalışmada Atwood’un hayat kadınlığı ile ilgili ilk hikâyesini yeniden yayınlamıştır. Jane Evelyn Atwood ilk W. Eugene Smith Ödülü (1980); Amsterdam’da World Press Foundation Prize (1987); Grand Prix Paris Match du Photojournalisme ve Grand Prix du Portfolio de la Société Civile des Auteurs Multimédia (SCAM) ödülleri (1990); Ernst Haas Ödülü (1994); Leica Oskar Barnack Ödülü (1997); Alfred Eisenstaedt Ödülü (1998) ve Charles Flint Kellogg Ödülü (2005) gibi pek çok prestijli ödül almıştır.

FOTOĞRAFÇILIĞA BAŞLAMA SERÜVENİM

İlk zamanlar çok kötü bir fotoğraf makinem vardı. Bir gün kırıldı ve tamirciye götürdüm. Tamirci bu makinayı tamir ettirmeme değmeyeceğini ve fotoğraf çekmek istiyorsam “gerçek” bir fotoğraf makinası almam gerektiğini söyledi. O sıralarda Nikkormat’in iyi bir makina olduğunu söylediler ve ben de aldım. O zamana kadar ne bir fotoğraf galerisine gitmiş ne de  fotoğraf dergilerine bakmıştım. Sonra Diana Arbus adında Amerika’lı bir kadın fotoğrafçının fotoğraf sergisini gördüm. Arbus’un fotoğrafları beni çok etkiledi. Tek isteğim onun fotoğrafladığı tipte insanların fotoğraflarını çekmek oldu. O zamanlar çok genç ve tecrübesizdim. Paris’teki galeri açılışlarında ilginç tipte insanlar bulabileceğimi düşündüm. Böylece açılışlarda dolaşıp fotoğrafını çekebileceğim insanlar aramaya başladım. Birçok sıkıcı ve sıradan insan gördüm. Sonra bir kadınla tanıştım, bana tanıdığı bir hayat kadını olduğunu söyledi. Ondan beni hayat kadınıyla tanıştırmasını istedim. Blondine isimli hayat kadını ilk röportajımın konusu oldu. Bir yıl boyunca her gece, bütün gece boyunca onun ve diğer hayat kadınlarının çalıştığı genelevi fotoğrafladım. Aynı zamanda fotoğraf banyo etmeyi ve siyah-beyaz baskıyı öğrenmek için bir laboratuvarda kurs görüyordum. Bu kursta bir adam elimde hayat kadını fotoğraflarıyla derslere geldiğimi gördü. Fotoğrafçılık hakkında hiçbir şey bilmediğimi fark etti ve bana tavsiye verebilecek, yol gösterebilecek birileriyle beni tanıştırabileceğini söyledi. Bana Magnum Fotoğraf Ajans’ında stajyer olduğunu ve Leonard Freed’ın kontak baskılarını düzenlediğini anlattı. O zamana kadar ne Magnum’un ne de Leonard Freed’in adını duymuştum. Ama teklifini kabul ettim, buluştuk ve Leonard’a fotoğraflarımı gösterdim. Leonard çok eleştirel bir insandı, bana bazı tavsiyelerde bulundu. . Fakat yaptığı en önemli şey, bu projeye devam etmem konusunda cesaret vermesiydi. Konuşurken bana yatak odalarına girmeyi denememi ve hayat kadını müşterisine ‘hizmet ederken’ fotoğraflamamı söyledi. Bu çok tehlikeliydi, ayrıca bir hayat kadını ve müşterisinin olduğu bir yatak odasında bulunma fikri beni utandırmıştı. Fakat haklı olduğunu biliyordum çünkü fuhuşun var olma sebebi müşterilerin talebiydi ve hayat kadınlarıyla ilgili bir kitap hazırlamayı istiyorsam müşterilere de yönelmek zorundaydım. Leonard ayrıca bana, bugün hala kullandığım Leica makinayı almamı tavsiye etti. Fotoğrafları yayınlayabilmem için fotoğrafını çektiğim insanlardan yazılı izin almam gerektiğinden bahsetti. Sadece tek bir makina ve tek bir lens kullandım. Flaşın ne olduğunu bile bilmiyordum. Fotoğrafları çektiğim anda nasıl bir ışık varsa onu kullandım. Rue des Lombards’da geçirdiğim o bir yıl bana bugün kendi tarzımda fotoğraf çekmekle ilgili bildiğim ne varsa hepsini öğretti. Işığı ve ışıksız ortamı öğrendim; sabırlı olmayı ve çok açgözlü olmamayı öğrendim; fotoğrafını çektiğim insanlara saygı duyup benim sadece onların dünyasına girmek için müsaade almış bir ziyaretçi olduğumu öğrendim. Rue des Lombards benim için bir fotoğrafçılık okuluydu ve orada yaptığım çalışma benim ilk kitabım oldu.

BİR FOTOĞRAFÇININ SÖYLEYECEK BİR ŞEYLERİ OLMALIDIR

Otuz yıldan beri sadece fotoğraf çekerek hayatımı kazanıyorum. Sergiler açıyorum, kitaplarım çıkıyor, iş teklifleri geliyor, fotoğraf satıyorum ve zaman zaman da eğitmenlik yapıyorum.  Zengin biri değilim ve bu işi yapma sebebim bu değil. Bende zaman içinde kalıcı olacak bir çalışma arşivi ve çoğumuzun hiç gitmediği yerlerde yaşayan insanların fotoğrafları var. Fotoğrafçı olmayı istemek yeterli değil. Zaten bu başlı başına bir amaç olmamalı. İnsanın ilgilendiği bir şeyler, söyleyecek sözleri olmalı. Ve insan söylemek istediği şeyi diğerlerinden daha iyi daha farklı bir şekilde söylemek zorunda. Bir süre sonra kişinin çalışması stiliyle, hatta içeriğiyle tanınabilir hale gelmeli. Şuandaki problemler yıllar öncekiyle aynı: İyi fotoğraflar çekmek. Fakat bugün çok fazla fotoğrafçı var ve geçmişte projeleri finanse edenler bugün finans etme konusunda sessiz kalıyorlar. James Nachtwey gibileri kabul ettikleri işler sırasında çektikleri fotoğraflardan kişisel çalışma yapıyor ve bunun parası çalıştığı dergi tarafından ödeniyor. Ancak bağımsız kalan fotoğrafçılar projelerini finanse ederken sıkıntı yaşıyorlar.